نوشتن ؛ همین و تمام .

تو چقدر هیچ وقت نفهمیده بودی و من چقدر هیچ وقت نگفته بودم ... !
 
اندوه بزرگی ست.......
ساعت ٥:۱۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٧/٢۸ : توسط : El


چند روزه هوس آش رشته با پیاز داغ زیاد کردم، ته چینم می خوام. بالطبع از یک پیرو سرسخت مکتب گش*ادیسم انتظار نمی ره همچین غذاهای پیچیده ای درست کنه! انواع نودل و ماکارونی در سبد خانوار من و پسره نقش اصلی رو ایفا می کنن و اصلن وقتی میشه تو سه الی 15 دقیقه غذا برای خوردن داشت چه کاریه از صب واستم سر گاز! تازه یه نکته ی مهم هم وجود داره در مورد آشپزی که تازه کشفش کردم... اینکه اغلب از هرغذایی که می پزم صرفنظر از خوشمزه  و بدمزه شدنش بدم میاد و دیگه دوس ندارم بخورمش. در نتیجه هر انگیزه ای رو تو این زمینه از دست دادم! بعدش هی فک می کنم اگه مامانم بود می گفتم برام بپزه. و احساس بدبختی شدید می کنم! الان ازم سوال کنن چرا احساس بدبختی می کنی؟ و من جواب بدم به خاطر آش رشته!؟ فکر می کنم چه کمدی تلخی! فکر می کنم هیچوقت کسی آش رشته براش همچین مفهوم نمادین و غم انگیزی داشته؟ و غم انگیزتر اینکه گریه م نمیاد! احساس می کنم کیلوها اشک منتظرن ول بشن! ولی دریغ از یه قطره.


این نوشته در همون پارگراف بالا تموم شده بود. اینها یه پست دیگه‌ن در واقع که ترجیح میدم حالا که نطقم باز شده جهانیان رو محظوظ(؟) کنم! احساس می کنم یه چیزیم میشه! نمی تونم کسیو دوس داشته باشم! اصن از 90درصد آدما خوشم نمیاد. اون وسط یه ده درصد مورد علاقه م واقع میشن(اون هم نه یه شبه!در طولانی مدت)! حالا نه که فک کنم اون 90درصد بد هستن ها! اصلن! اتفاقن خیلی هاشون به نظرم آدم های محترم و خوبی هستن. ولی مساله در دوست داشتنه. من نمی تونم دوست داشته باشم! یعنی سال ها این پروسه برام زمان می بره. سال ها اغراق نیست! واقعن سال ها منظورمه. الان مشکلم مثلن اینه که مامان اینای پسره رو دوست ندارم. خیلی خوبن خیلی بهم محبت می کنن. منم احساس احترام بهشون دارم. اما احساس احترام برای من کیلومترها با دوست داشتن فاصله داره! حتی درمورد خود پسره  یکی دو سال طول کشید تا به جایی برسم که دوستش داشته باشم... بعد چه جوری تو چند ماه و حتی تو چند جلسه مردم می‌تونن به خونواده‌ی همسرشون عاشقانه علاقه مند بشن؟! نمی دونم من خیلی ایده آل گرام یا مردم مشکل دارن!؟
وای چی می شد این آهنگ اندوه بزرگیست زمانی که نباشی رو یه آقای خوش صداتر می خوند! بلکه گریه م می اومد. خب شعرو موسیقیش حیف بود. من صدای آقاهه رو دوست ندارم. ارتباط گرفتنم مختل میشه هی. البته اگه به قول شیوا از این ویروس جدیدا نمی گرفتیم(ویروس گریه نکردن!) کاملن پتانسیل داشتم با همین صدا هم گریه ها کنم. اما الان آقاهه صداش اونجاهایی که داد می زنه نویز میندازه رو اشک ریختنم! وای چقد گریه دارم. خفه خونِ گریه گرفتم. این دکترا پول می گیرن چه غلطی کنن؟! خودشون هیچی قرصاشون مال چیه؟!!! فقط خواب میارن فک کنم! با خفه خون گریه... بقیه ش سر جاش می مونه!!! "هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم" پس چرا گریه م نمیاره؟!! من مامانمو می خوام... دوس دارم به شراره فحش بدم. می دونم اینجا رو نمی خونه اما دوس دارم بهش بگم خیلی آشغال عوضیه که اصلن دلش برام تنگ نمیشه!


متن تا همین پاراگراف بالا نگاشته شده بود که پسره اومد خونه بعد از دیدن قیافه ی اندوهناک من در حال شنیدن آهنگ پیش از هر سلام و علیکی سوال کرد "چی شده؟" من جواب دادم مامانمو می خوام و بعد از این سوال و جواب خیلی حمله ی عصبی‌آنه تا جایی که احساس کردم مغزم داره از دماغ و چشمام می زنه بیرون گریه کردم! در همون اثناء(چه این اثنا جالبه! خوشم اومد) داشتم به سارا فک می کردم که بچه م چه غصه دار و تنهاس و می گفتم کاش می شد پیشش باشم بریم یه جای خیلی بلنددددد بشینم زانوهامونو بغل کنیم و بذاریم این آهنگ پلی شه و بعد هی گریه کنیم..! بلکه یه مراسم "هم‌گریه‌کنی" دختره‌مو یه کم خوب کنه...
 بعدش دیگه برای جلوگیری از بیرون زدن مغزم گریه رو متوقف کردم ناهار خوردیم بعدشم سه ساعت خوابیدم! الانم پا شدم و هی دارم در حین غمناک بودن با خودم مذاکره می کنم پا شم برم یه کیک سیب و دارچین دار بپزم و بعدش بعد هزار سال برم نقاشی کنم!
این بود انشای من درباره ی یه روز ِپاییزی! تازه این انشا کامل نمیشه مگر اینکه ذکر کنم انگیزه ی پررنگ این روزهام اینه که نخورم و نپوشم و ترجمه کنم و خودمو بکوبم به دیوار و الخ که بتونم چند میلیون جمع آوری کنم و اون سگی که دوس دارم بگیرم! دیگه اینجا پست واقعن ظرفیتش تکمیل شده. بعدها یه پستی می نویسم درباره ی اینکه چطور شد که فهمیدم هیچ چیز نجاتم نخواهد داد مگر اینکه مامان یه نی نی هاپو بشم! والسلام...

 


 
el
ساعت ٥:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/٧/۱٧ : توسط : El

حالم خوب نیست. نمی دونم چمه! فقط حالم خوب نیست. دلم می خواد هزار ساعت گریه کنم! اما اصن یه قطره هم اشکم نمیاد!  دلم می خواد بالا بیارم! سردمه. اما حال ندارم برم لااقل یه پتو بردارم. دلم می خواد وسط این بارون ِ خیلی شدیدِ 7صبحی همین جوری با تاپ و شلوارک و پا برهنه در خونه رو باز کنم و راه بیفتم وسط کوچه... اونقدر راه برم که یه جا از خستگی و شدت خواب بیفتم زمین و تا ته دنیا خوابم ببره... اونقد راه برم که دیگه خودم نباشم. که هیچی ازم نمونه. هیچی از ال/الا/الی/الهه و تموم اسمایی که تو عمرم باهاشون صدا زده شدم.


 
FREE
ساعت ٦:٠٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٧/۱٥ : توسط : El

 

من زیاد آرایش نمی کنم ولی به نسبت مصرفم زیاد لوازم آرایش می خرم. مخصوصن رژلب. اغلب تعداد مصرف به 5بارم نمی رسه! بعد میندازمشون یه گوشه! چون باهاشون ارتباط نمی گیرم و فک می کنم اصلن بهم نمیاد. اصولن فکر می کنم هیچ رژ لبی بهم نمیاد! چندین سال پیش، وقتی که من اصلن آرایش نمی کردم حتی، کسی از یه سفر خارج برام لوازم آرایش سوغاتی آورد. بینشون یه رژ بود. من ازش خوشم اومده بود. فک می کردم رنگش قشنگم می کنه اما زیاد واسم مهم نبود. چون در واقع اولین رژ لب جدی من بود!! و هنوز هیچ سلیقه ی آرایشی ای نداشتم! در نهایت رژ لب استفاده شد و تموم شد.  تهشو نگه داشتم که بتونم رنگشو پیدا کنم اما هیچ وقت اون رنگ از اون برند پیدا نشد. و حتی تو برندای دیگه هم مشابهش و پیدا نکردم! و من هی رژ خریدم و هی انداختم یه گوشه... و این همه سال شاید یکی دوتا رژ فقط داشتم که درست و حسابی مصرفشون کردم و ارتباط لازم بینمون برقرار شد! حتی اون یه کمی که ته رژه مونده بودم این وسط گم شد و دیگه کلن رنگش از یادم رفت. اونوقت همین یکی دوماه پیش که داشتم وسایلمو جمع می کردم که بیارم خونه مون اون رژ باقیمونده بعد یه 7-8 سال یه گوشه ی کمدم پیدا شد! دیدم اِ چه دوسش دارم هنوزم! چه این همه سال که رژ می خریدم و دوسشون نداشتم دنبال همین رنگ بودم و یادم نبوده! و دوباره آغاز به گشتن کردم... و دوباره رژ پیدا نشد و دقیقن یکی دو هفته پیش انداختمش یه گوشه ته کشوی لوازم آرایشم و فک کردم نیست دیگه! ولش!

و در نهایت دیشب دوباره تصادفی سوغاتی همون رژ رو گرفتم! و حالا فکر می کنم اگه قرار باشه بشن به وقتش میشن... من فقط باید رهاشون کنم!



 
یکی باس نجاتم بده!!
ساعت ۱۱:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٧/٤ : توسط : El

 
.
ساعت ۱۱:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٧/٢ : توسط : El

اون شغل مادلینگ غصه به جای خودش! اون که عالیه برام...! جدیدن ولی یه شغل مناسب تازه کشف کردم! (البته به باکلاسی اون یکی نیست!) این که منو بذارن که غصه های مردم دنیا رو کشف کنم و به جای اونا غصه بخورم و پول بگیرم! باور کنین در آفرینش من یه خطایی رخ داده که باعث میشه بتونم خیلی با جدیت و پشتکار برای همه ی اندوهگین های دنیا اندوهگین بشم! حالا جدیدن قشر ترنسکشوال مورد همدردیم واقع شدن! من قبلن یعنی مثلن10 سال پیش تو اولین وبلاگم (وووو! من ده ساله وبلاگ می نویسم:|... چه غمناک!) اتفاقی با یکیشون آشنا شده بودم... بعدتر هم با یه دختری آشنا شدم که عاشق کسی با این شرایط بود... ولی اون موقع نمی دونم چرا زیاد درگیرشون نشدم! شایدم قابلیت غصه خوری ِ مغزم به این درجه از رشد و تعالی نرسیده بود هنوز!! خلاصه یه کم بعدش ارتباطم با این دو نفر قطع شد و در نهایت قضیه تقریبن از یادم رفت... تا همین چن شب پیش که از سر تصادف رفتم پیج یکیشون و بعد از اونجا پیج بعدی و بعدتر و الخ... و خب الان با همه ی وجودم دلم می خواد می شد کمکشون کنم و از نزدیک باهاشون دوست باشم... خیلی گناه دارن خب:( یعنی ما هزار جور بدبخت داریم تو دنیا... اینا دیگه آخه چرا اینقد بدبختن طفلیا! تو ایران آدم یه همچین مشکلی داشته باشه ته ِ مصیبت زدگیه...! پوووفففف که هزار باره به این نتیجه می رسم که زندگی کردن به واقع ورای توان منه...:( این همه موجودات طفلکی تو دنیا هستن.... هرچقد به یکیشون فک نمی کنم یکی دیگه به زور خودشو جا میده جلوی چشمم! کاش می فهمیدم آدمای همیشه راضی و همیشه خوشحال چه جوری این همه چیزای غمگینو تو دنیا می بینن و باهاش کنار میان!؟