نوشتن ؛ همین و تمام .

تو چقدر هیچ وقت نفهمیده بودی و من چقدر هیچ وقت نگفته بودم ... !
 

من با سارا مخالفم! اونایی که از اینجا می رن حالشون خوب نمیشه... به نظرم میاد برعکسه... برای آدمایی که می نویسن(در هر سطحی) نوشتن مثل امیده... فک می کنم وقتی میای می نویسی که هنوز ته دلت امید داری که همه چی بهتر شه.... حتی اگه امیده اینقد کوچیک باشه که به چشمت نیاد و خودتم نبینیش!

وقتی نوشتنت ته می کشه که حالت بد باشه اونقدری که حتی حوصله ی نوشتن از بدحالیتو نداشته باشی... و البته دیگه به بهتر شدنتم امیدی نداشته باشه!

 


برچسب‌ها:
+ تاريخ ۱۳٩٢/۱۱/۱٤ساعت ۱۱:۳٢ ‎ق.ظ نويسنده El نظرات ()