نوشتن ؛ همین و تمام .

تو چقدر هیچ وقت نفهمیده بودی و من چقدر هیچ وقت نگفته بودم ... !
 

این پست ربطی به عید ندارد!

پیش تر سال ها با این آهنگ گریه کردم... نتونستم هرگز بدون بغض کردن بهش گوش بدم... الان ولی وسط بغض لبخندم شد... یه اطمینان غریبی دارم که از اینجا به بعد می تونم زندگیمو عوض کنم... که اونقدری تاوان دادم که بزرگ بشم... که گیرم که خیلی چیزا رو باخته باشم... می تونستم شادتر باشم / یا کم تر وحشت زده و مضطرب و ترسیده/ می تونستم اونقدری درد نکشیده باشم که با تقریب بالا هیچ شبی بدون خوابای بد نخوابم... خوابای عجیب ِ پر از مردن و کشته شدن آدما و حیوونا و خون..../ دست کم می تونستم جوون تر باشم/ می تونستم خوشگل تر باشم و موهامو قد خانومای سی و چند ساله سفید نکرده باشم... و هزار چیز دیگه... اما خوشحالم که از خیلی جاهایی که بقیه هنوز دارن توش دست و پا میزنن گذشتم... بعد از سال ها می بینم خودمو قبول دارم... فکرمو قبول دارم... با همه ی باختن هام... رنج هام... رنج هایی که بهم تحمیل شده یا حتی خودم احمقانه ساختمشون...  خودمو با تک تک چیزایی که از من اینی رو ساختن که هستم قبول دارم... فک می کنم می تونم هر کاری که دوست داشته باشمو انجام بدم... فقط لازم بود قلق خودمو پیدا می کردم... که تا یه حد ِ خوبی پیدا کردم... الان دیگه می دونم چه کارایی می تونه ازم بربیاد...  می دونم می تونم تو چیزی که می خوام از بقیه بهتر بشم... و حالا این آهنگ بغضم میاره و لبخندم... هنوز غمگینم و فک می کنم با این راهی که اومدم حق دارم غمگین باشم و شاید سال ها طول بکشه تا یاد بگیرم شاد بشم... اما چیزایی که فک می کنیم اتفاق نمیفته هم اتفاق میفته به وقتش... من به زمان بندی معتقدم. خیلی چیزا به زمان خودش احتیاج داره برای اتفاق افتادن... به زمان احتیاج داشتم تا بفهمم چقد قابلیت دارم تو نقاشی بهتر شم.... یا ورزش کنم و بدنمو جوری که دوس تر دارم بسازم.... و من لابد باید این همه سال صرف می کردم تا بشم کسی که خودخواهانه خودشو از خیلیا بهتر ببینه و ببینه هم که چقدر آدمای بهتری وجود دارن... و باید بتونه بهتر شه... الان این آهنگ مال خودمو پسره باشه... نه برای عید و عشق و هیچ برچسب مسخره ی دیگه ای... فقط واسه اینکه با هم دوستیم و می دونم می تونیم همدیگرو آدمای بهتری کنیم...

 

پیوست : http://s6.picofile.com/file/8178322000/Mustafa_Ceceli_Bekle.mp3.html

+ ترجمه

 

پی.اس...

می دونم آهنگ ترکی مورد علاقه همه نیست... اما این برای اونایی هم هست که می دونن اینجا بهم چقدر حس خوب دادن... اونایی که اونقدر رفیق سال های بدم بودن که با همه ی قلبم دوس دارم برای بعدهام حفظشون کنم...  منی که هرگز اهل حفظ کردن آدما نیستم...

 

 


برچسب‌ها:
+ تاريخ ۱۳٩٤/۱/۱ساعت ۱٢:٠۱ ‎ق.ظ نويسنده El نظرات ()